Słowiński Park Narodowy na rowerze zaskakuje różnorodnością i mnogością miejsc w które możemy dojechać.
Słowiński Park Narodowy to jeden z najpiękniejszych i najbardziej różnorodnych parków narodowych w Polsce. Mamy tu piękne jeziora, wysokie wydmy, zachwycające Morze Bałtyckie, płaskie pola i łąki, widokowe wzniesienia, jak również rozległe lasy. W tym bogactwie gęsto wije się sieć szlaków turystycznych.
Będąc w to lato tydzień w okolicach Słowińskiego Parku Narodowego trochę po nim pojeździłem. Łącznie po tamtejszych szlakach wykręciłem około 200 kilometrów. To wystarczająco, żeby zobaczyć dużo, ale niewystarczająco, żeby zobaczyć wszystko. W takim razie zapraszam na materiał ze Słowińskiego Parku Narodowego.
Słowiński Park Narodowy – kraina pięknych jezior
Dołgie Małe, Dołgie Wielkie, Gardno i Łebsko – to główne cztery zbiorniki w Słowińskim Parku Narodowym. Na rowerze dojedziemy do każdego z nich, a punkty widokowe na te jeziora to bardzo wyjątkowe miejsca.
Dołgie Małe
Najmniejsze z jezior w Słowińskim Parku Narodowym to z pewnością jedno z najbardziej malowniczych i kameralnych zarazem miejsc na mapie parku narodowego. Z pomostu widokowego zobaczymy niemal każdy brzeg jeziora. Cały ten obszar nazywa się „obszar ochrony ścisłej Dołgie Małe„, który obejmuje również szuwary i torfowiska. Jezioro Dołgie Małe to również najpłytsze jezioro w Słowińskim Parku Narodowym. Według danych Dołgie Małe to również najpłytsze jezioro w całym parku. Jego maksymalna głębokość to zaledwie 1,7 metra, natomiast średnia to nawet poniżej 1 metra. Mimo malowniczej linii brzegowej i małej głębokości to jezioro podlega ścisłej ochronie.
Dla chcących zobaczyć bliżej jezioro Dołgie Małe przygotowano specjalny punkt widokowy oraz doprowadzono jeden ze szlaków turystycznych. Jadąc przez Słowiński Park Narodowy na rowerze wielu rowerzystów decyduje się na zatrzymanie się właśnie w tym wyjątkowym miejscu.
Dołgie Wielkie
Ponad 20-krotnie większe od mniejszego bliźniaczego jeziora Dołgie Małe. Powierzchnia na której znajduje się Dołgie Wielkie to również obszar ochrony ścisłej z jednym punktem widokowym, którym jest prosty drewniany pomost. Dołgie Wielkie to jezioro przybrzeżne. Odchodzi od niego jeden ciek wodny, który łączy Dołgie Wielkie z kanałem Gardna – Łeba. Jest to ciek bez nazwy, a żadna większa rzeka nie przepływa przez to jezioro. Głębokość maksymalna jeziora Dołgie Wielkie nie przekracza trzech metrów.
Jezioro położone jest tuż nad morzem, gdzie blisko jest m.in. do zatopionego lasu na plaży Słowińskiego Parku Narodowego. Dołgie Wielkie z dwóch stron otoczone jest szlakami. Punkt widokowy do którego prowadzą leśne szlaki turystyczne położony jest na stronie zachodniej, natomiast od przeciwległej dojechać możemy samochodem – tam znajduje się leśny parking.
Gardno
Ósme co do wielkości w Polsce jezioro (2469 ha), znajdujące się w dorzeczu rzeki Łupawy, która uchodzi to Morza Bałtyckiego w Rowach. Gardno znajduje się tuż przy zachodniej granicy Słowińskiego Parku Narodowego w obszarze chronionym, jednak jest to obszar chętnie wykorzystywany w celach turystycznych i sportowych. Podczas wietrznych miesięcy na tafli jeziora znajdziemy amatorów windsurfingu i żeglarstwa, a niektóre miejsca chętnie odwiedzają również wędkarze. Jednak w środku sezonu wakacyjnego, jezioro stoi puste i po prostu cieszy oko, a mi to w zupełności wystarczy.
Słowiński Park Narodowy na rowerze: Okrążenie Gardna wiąże się z wyjechaniem poza granice obszaru chronionego, ale cała pętla jest warta „zachodu”.
Łebsko
Trzecie pod względem wielkości jezioro w Polsce. Łebsko zajmuje ponad 20 proc. powierzchni Słowińskiego Parku Narodowego. Przepływa przez nie rzeka Łeba, która uchodzi do Morza Bałtyckiego w miejscowości o tej samej nazwie. Jezioro jest słonawowodne, z powodu bliskości morza i bezpośredniego połączenia na rzece Łebie, która w niektórych okresach roku częściowo cofa się i zasila jezioro słoną wodą morską. Łebsko powstało w wyniku podniesienia się poziomu morza i zalania niżej położonych łąk.
Jezioro Łebsko da się objechać na rowerze pod warunkiem, że mamy ochotę do jazdy brzegiem morza. Pozostałe odcinki to ścieżki leśne lub także wiejskie uliczki pomiędzy Klukami, Żarnowskami, Izbicą i Łebą. Wybierając się w podróż dookoła wielkiego Łebska, która liczy przynajmniej 60 kilometrów, warto wcześniej zapoznać się z mapą i topografią tamtego regionu, a najlepiej taką mapę mieć ze sobą. Jadąc wzdłuż południowego brzegu jeziora trasą R10, odbijemy aż do Główczyc – miejscowości oddalonej od Łebska o prawie 8 kilometrów.
Osobiście nie dokonałem wyczynu jakim jest niewątpliwie objechanie jeziora Łebsko, ale do niego dotarłem. Na moje nieszczęście nieczynna była drewniana wieża widokowa na południowo-zachodnim brzegu. Na zdjęciu widok na falujące jezioro, mierzeję łebską, usypaną wysokimi wydmami (Czołpińska, Łącka Góra, Biała Góra, Sowie Góry), a także latarnię morską Czołpino i … wędkarza.
Słowiński Park Narodowy na rowerze: Rowokół – góra Słowian
Rowokół wznosi się 115 metrów n.p.m., jego wierzchołek od wieków jest punktem nawigacyjnym dla żeglarzy, ponieważ jest świetnie widoczny z Morza Bałtyckiego. Z górą związanych jest wiele legend i historii. Dowiedziono, że od XII do XVI wieku na samym szczycie znajdowało się Sanktuarium Najświętszej Marii Panny. Jego pozostałości rozebrane zostały w XIX wieku.
Aktualnie na zalesionym szczycie Rowokołu znajduje się wieża widokowa, na którą wchodzi się za symboliczną opłatą. Dojście na sam szczyt z położonego u stóg wzgórza Smołdzina zajmuje kilka minut. Dojeżdżając pod Rowokół warto zostawić rowery w Smołdzinie np. na terenie parkingu dla samochodów – tam powinniśmy znaleźć miejsce dla naszego jednośladu.
A po wejściu na wieżę widokową…
Trasy rowerowe, szlaki turystyczne, EuroVelo 10 – SPN na rowerzysty
Sieć szlaków rowerowych w Słowińskim Parku Rowerowym jest gęsta i różnorodna. Różnorodność to również poziom wykonania nawierzchni, po których prowadzą szlaki. Niektóre szlaki rowerowe to istne autostrady rowerowe, gdzie osoba bez mocnej nogi może pędzić 25 km/h. Inna strona SPN to długie proste drogi, poprowadzone przez pola i łąki, wokół których absolutnie nic się nie dzieje. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie nawierzchnia, którą w tym przypadku są dziurkowane betonowe płyty, które ciągną się kilometrami na oznakowanych szlakach. Taka nawierzchnia znajduje się na odcinkach prowadzących do Jeziora Łebsko (tzw. żółty szlak „bursztynowy”), Objazdy lub dookoła Jeziora Gardno.
Jednak poza szlakami ułożonymi betonową płytą, w Słowińskim Parku Narodowym znajdziemy wiele godnych uwagi i zwiedzenia szlaków, które nie muszą zachwycać samą swoją istotą, ale celami, jakie napotyka się po drodze. Mnóstwo świetnych widoków na wielkie jeziora, widok na całą okolicę i Bałtyk z Rowokołu, wieże widokowe i pomosty wokół jezior. To tylko niektóre miejsca, które odwiedzimy jeżdżąc po tamtejszych szlakach. Poza tym oglądanie wyjątkowej dla SPN flory i fauny to świetna rzecz.
Uwzględniając wszystkie plusy i minusy szczerze polecam zwiedzić Słowiński Park Narodowy na rowerze. Tyle.
Tekst: Piotr Suszek
OSTATNIE:
- Sardynia na rowerze. 5 pięknych dni.
- Dlaczego warto spróbować swoich sił w szachowych turniejach?
- Książki o rowerach. Po jakie pozycje warto sięgnąć?
Społeczność na Facebooku ze specjalnym zaproszeniem!